Mijn (Evelyne) moeder vertelt nog steeds het verhaal dat ik haar als 4 jarige vasthield en geruststellend toesprak toen zij, wegens een heftige griep, om de klip klap boven de wc pot hing om over te geven. Hoe mijn zusjes in de gang stonden te huilen en hoe ik glaasjes water en washandjes aandroeg en haar over haar rug aaide. “Je bleef zo kalm. En je was pas 4!”, zegt ze dan.

Erbij blijven als iemand het moeilijk heeft, erop af stappen en hulp bieden die de ander kan gebruiken. Rustig blijven. Het bleken eigenschappen die me in mijn werk als verloskundige heel goed van pas kwamen. Talloze bevallingen heb ik begeleid waarbij vrouwen het op een gegeven moment niet meer zagen zitten, ze de wanhoop nabij waren. “Pak mijn hand, kijk me aan. Ik ga je helpen. We doen dit samen”, zei ik dan. En dan ging ik super gefocust en totaal gericht op haar aan het werk.
Telkens weer werd ik geraakt door de power van vrouwen om door te zetten, zich over te geven aan waar hun lijf mee bezig was. En dan de ontlading als de klus geklaard was en er een mooie baby bloot en warm op hun buik lag. Kippenvel.

Samen de pijnlijke plekken opzoeken en daar hulp bieden. Dat is wat ik nu doe als ik zwangeren en moeders help. “Je blijft zo rustig en stelt precies de goede vragen”, krijg ik vaak te horen. En JA! Dat is precies waar ik goed in ben en wat ik het àllerliefste doe.

Dus lieve zwangere of lieve moeder:

Ik blijf bij je, ook al is het nog zo verwarrend, kwetsbaar of beschamend. Ik deins niet terug, maar doe een stap naar voren en reik je de hand. Alles is oké. Ik ben er voor jou. “Geef me je hand. Ik ga je helpen. We doen dit samen.” Zodat je de weg terug weer vindt. De weg terug naar je mooie zelf.
Kan ik je ergens mee helpen? Let me know!

Liefs,
Evelyne

Malcare WordPress Security