Het is inmiddels 14 jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was nog maar net bevallen, of mijn beste vriendin vroeg me of ze mijn dochtertje mocht masseren. Ze is docent babymassage, dus logisch dat ze al het goede van de babymassage op mijn kind wilde overbrengen. Ik vond het prima, alleen niet nu, want ze lag net te slapen.

‘Wanneer dan wel?’ vroeg ze vasthoudend. ‘Uhm…straks, na de voeding?’ Maar na de voeding was mijn kind heel moe en jengelig. Ik troostte haar, terwijl mijn vriendin met een verwachtingsvolle blik en de fles olie in de hand naar mij keek en me verzekerde dat het masseren juist héél rustgevend zou zijn. Ik aarzelde. Het liefste hield ik mijn kind bij me. Maar ik durfde niet weer nee te zeggen.

Ook irriteerde ik me aan mijn eigen gevoel. Had ik niet met mezelf afgesproken dat ik niet zo’n overbeschermende moeder wilde zijn?

Dus vooruit, mijn dochter kon nu best wel even gemasseerd worden. Terwijl ze gemasseerd werd, moest ze af en toe huilen. Dat vond ik niet fijn en stond er met samengeknepen billen bij, want ik wilde haar nog steeds het liefste bij me houden.

In mijn hoofd doken in rap tempo allerlei stemmetjes op: Ik moest stoppen met zo overdreven beschermend te doen. Ik moest haar toch ook kunnen loslaten? Ik gunde mijn vriendin dit moment met mijn kind toch wel? We hadden dit toch al in de zwangerschap zo afgesproken? Ze had twee uur in de auto gezeten om hier te kunnen zijn. Nu kon ik dit moment niet van haar afpakken.

Pfffffff…ik voelde me beroerd. Na zo’n 10 minuten hield ik het niet meer uit. En ik zei dat ik wilde dat ze zou stoppen en dat ik haar wilde aankleden en vasthouden. Mijn vriendin zwaar teleurgesteld. Ik verdrietig, in de war en met een schuldgevoel

 

‘Voor het alsmaar overschrijden van je eigen grenzen betaal je een prijs.’  

 

Grenzen aangeven

‘Nee’ zeggen, grenzen aangeven, zeggen wat we wel en niet willen…voor de meesten van ons niet bepaald een hobby. Zeker als je net bent bevallen, je wereld op zijn kop staat en jij jezelf als moeder aan het uitvinden bent. Dan wéét je soms helemaal niet meer naar welke stemmetjes je nu wel of niet moet luisteren.

Wat ook niet helpt is dat sinds je een baby hebt iedereen ineens lijkt te weten wat goed voor jou en je baby is. Ongevraagd krijg je allerlei tips en adviezen. Of je nu wil of niet: grenzen aangeven is aan de orde van de dag.

Het is belangrijk om aan te geven wat je wel en wat je niet wil. Ook nu. Juist nu. Als je te weinig je grenzen aangeeft, dan voel je je niet serieus genomen en je hebt het gevoel dat die ander volledig aan jou voorbij gaat. Niet fijn toch?

 

Waarom is nee zeggen zo moeilijk?

We vinden het over het algemeen moeilijk om nee te zeggen, omdat we dan vaak last krijgen van de volgende emoties:

  • Schuldgevoel
  • Bang dat de ander je niet meer aardig vindt
  • Bang om iemand teleur te stellen

Maar als we onze grenzen alsmaar negeren om anderen bijvoorbeeld te vriend te houden dan betalen we daar ook een prijs voor. We voelen ons dan vaak:

  • Ontevreden
  • Chagrijnig
  • Boos
  • Ongeduldig

Wat je wil is je grens aangeven en je relatie met de ander goed houden.
Zolang je respect voor je eigen grens en begrip voor het standpunt van de ander hebt, is nee zeggen niet zo lastig als het lijkt.

Probeer het maar eens, we zijn benieuwd naar jouw ervaring!

Liefs
Evelyne

Malcare WordPress Security