Herken je dat? Jouw nieuwe leven ziet er na je bevalling toch echt wel wat anders uit dan je van tevoren had kunnen bedenken. Natuurlijk, jouw baby is de allermooiste en de allerliefste en er zijn genoeg momenten waarop je je nieuwe leven superleuk vindt. Maar toch…je nieuwe leven met een baby kan soms minder rooskleurig zijn dan je had gedacht, kan soms heftig voelen en soms zelfs zwaar.
Als iemand (goedbedoeld natuurlijk) op zo’n moment tegen je zegt ‘Kind geniet er toch lekker van’, dan staat het huilen je vaak nader dan het lachen. Want hoe doe je dat? Hoe geniet je, als je dagen met je baby zich aan één rijgen, als je partner weer aan het werk is, jij het gevoel hebt dat je alles alleen doet en jouw wereld uit voedingen, luiers, weinig slaap, de was en boertjes bestaat?

Als opladen mislukt

Je ziet en leest overal hoe geweldig het is om met je baby naar buiten te gaan, dat je leuke dingen moet doen, hoe je zeker ook aan jezelf moet denken en dat je op moet laden. Omdat dat zo goed is voor jouzelf.
Maar wat nou als je van die leuke dingen maar heel even oplaadt? Wat nou als je eigenlijk helemaal niet echt ervaart dat een kopje koffie in de zon jou weer energie geeft om de ochtend door te gaan? Wat nou als die meditatie telkens weer mislukt omdat jouw to do list steeds door je hoofd dendert? Wat nou als je gewoon maar doorgaat en na een tijdje pas ziet dat het eigenlijk helemaal niet zo goed met je gaat?

Het gaat niet goed met mij

Ik herken dit….
Afgelopen tijd ging het eerlijk gezegd helemaal niet zo goed met mij. En ik had het zelf niet eens door. Dit erkennen doet pijn, ik schaam me ervoor en ik vind het heel erg verdrietig.
In mijn coachgesprekken met verse moeders heb ik het heel vaak over genieten. Ze vertellen dat ze het moeilijk vinden te genieten, dat ze eigenlijk niet zo goed meer weten waar ze van kunnen genieten en dat ze graag meer wíllen gaan genieten. En dus ga ik met hen aan de slag! Want dat kan ik goed! Ik vind het heerlijk om vrouwen te helpen. Ik vind het sowieso heerlijk om bezig te zijn en in te springen, om er voor mijn gezin te zijn, om hard te werken, naar paardrijden en rugby te rijden, van voetbal naar boodschappen en van training naar coachgesprek. En in het kader van practice what you preach doe ik ook regelmatig dingen waar ik van geniet, waar ik van oplaad. Of toch niet??

Recent ben ik erachter gekomen dat alles wat ik deed om te genieten mij helemaal niet de energie gaf waar ik naar op zoek was. Ik móést genieten en opladen van mezelf. En daardoor ging mijn heerlijke genieten juist tegen mij werken en kreeg ik het extra druk. Wat doe ik bij extra drukte? Meer en harder werken! Nog meer doen, nog meer bergen verzetten, nog meer opleggen dat ik moest opladen en dus met een bijna verkrampt lijf op de yogamat, in het bos wandelen of mediteren…. Ik merkte wel dat het me maar kort gaf waar ik naar op zoek was, maar het gaf niet echt rust. Ik merkte dat ik er eigenlijk nauwelijks energie of creativiteit van kreeg, maar daar ging ik, in mijn gewoontebubbel, aan voorbij.

Klachten

Het gekke is, dat ik, terwijl ik er middenin zat het niet eens heb gemerkt. Ik heb niet eens gemerkt dat ik er niet van genoot, dat ik er niet van oplaadde. Wat ik wel merkte was dat mijn nekhernia weer opspeelde, dat ik ontzettend veel pijn in mijn lijf had en dat ik mij ergens diep down van binnen verdrietig voelde maar ik wist niet goed waarover of waardoor. En wat ik aan mezelf merkte was dat ik verschrikkelijk hard ging werken, op alle vlakken. Voor mijn business, voor thuis, voor de mensen om mij heen, harder harder harder werken. En op de laatste plaats niet harder werken voor of aan mezelf.

Opschonen en opruimen

Tot vorige week.
Vorige week besefte ik dat datgene wat ik juist zo graag aan mijn lieve coachdames vertel en leer, ik helemaal niet meer voor mezelf deed. En dat was verdrietig, dat is confronterend en het maakte me ook wel een beetje boos op mezelf. Want waren al die zogenaamde oplaadmomenten maar toneelspel? Waren die gemaakt? Nep? Nee dat waren ze niet…gelukkig maar. Die boswandelingetjes, die momenten op de yogamat en dat koffietje in de zon kan ik gewoon veel beter benutten! Want als ik ze beter benut, maak ik een echte connectie met mijn gevoel. En als ik connect met mijn gevoel voel ik hoe het echt met mij gaat, voel ik wat ik echt nodig heb en voel ik waar ik om kan vragen.

Dat vraagt actie van mij. En aangezien ik graag in actie kom zet ik nu meteen een eerste stap. Die eerste stap is kijken naar wat er tot nu toe geweest is. Kijken naar waar ik zo hard voor ben gaan lopen. Kijken naar al het verdriet en al de pijn die in mijn lijf is blijven zitten. Opschonen dus! Als ik deze stap, dit opschonen zou overslaan en meteen afsla naar ‘ik moet meer genieten’ of alleen maar probeer om te genieten dan maak ik geen ruimte in mijzelf. Dan ís er geen ruimte voor nieuwe, opgeschoonde energie, de nieuwe gevoelens die ik juist zo graag wil. Dan gaat het genieten echt niet blijvend lukken. En weet je, het is heus niet altijd fijn en makkelijk om diep naar binnen te kijken naar wat zoveel pijn gedaan heeft de afgelopen tijd. Waar alle (negatieve) energie naartoe gegaan is.

Maar ik kan je vertellen; opschonen is echt heerlijk! En noodzakelijk. Zelf opschonen, of samen met iemand als je door jouw bomen het bos eventjes niet meer ziet, werkt fantastisch en geeft je heel veel ruimte voor iets nieuws. En dat nieuws is voor mij echt kunnen genieten, echt opladen en het allerbelangrijkst; in contact staan met mijzelf waardoor ik mijn grenzen aangeef. Ik wens jou dat ook toe!

Merk jij ook dat je niet meer zo van leuke dingen kan genieten en dat je niet echt meer oplaadt? Plan een gratis 1 op 1 gesprek met ons in, wij helpen je echt graag verder op weg!

Veel liefs,
Dominique

Malcare WordPress Security