Ze belde me op met een gekke vraag, vond ze. Vier jaar geleden was ze bevallen van een zoon. Het was een moeilijke bevalling die eindigde in een spoed keizersnede, omdat de hartslag van haar zoontje opeens omlaag schoot. Deze traumatische bevalling had ze achter zich gelaten, haar zoontje ontwikkelde zich meer dan goed.

Maar nu moest ze over 6 weken weer gaan bevallen en opeens zag ze er als een berg tegenop. Wat gek, want het was al vier jaar geleden en ze had er deze hele zwangerschap nog geen last van gehad.

 

Een traumatische bevalling

Een hele moeilijke, een hele langzame, een hele snelle of een veel te vroege bevalling kan voor een trauma zorgen. Vrouwen die een traumatische bevalling hebben meegemaakt hebben het vaak over gevoelens van machteloosheid, radeloosheid en/of hulpeloosheid.

Ze voelen zich vaak schuldig over het falen van hun eigen lichaam, ze zijn bang geweest dat ze de bevalling niet zouden overleven of dat hun baby het niet zou overleven.

 

‘Trauma: een lichamelijke of psychische wond veroorzaakt door een ongeval, een operatie of een ingrijpende levensgebeurtenis’

 

Veel vrouwen die zo’n bevalling hebben meegemaakt zullen, ondanks deze heftige emoties en gedachten, het woord trauma niet snel gebruiken. Ze vinden het woord trauma vaak te zwaar en te heftig. Toch is trauma het beste woord, want het betekent letterlijk: ‘een lichamelijke of psychische wond veroorzaakt door een ongeval, een operatie of een ingrijpende levensgebeurtenis.’

 

Je brein als onderzeeboot 

Je kunt er helemaal niks aan doen als je bevalling traumatisch voor je is geweest. Het heeft niks te maken met hoe je je hebt voorbereid of niet. Je hebt op het moment van de bevalling domweg geen keuze gehad.

Op het moment dat wij mensen een trauma meemaken gaat je brein anders functioneren. Je kunt het vergelijken met een onderzeeboot. Op een onderzeeboot zit een ‘kijker’ die boven zee de hele omgeving scant, dat doet je rechterhersenhelft. Als die kijker iets ziet waar hij mogelijk iets mee moet, dan zoomt hij in, kijkt wat het is en dan kan zo de beslissing gemaakt worden wat te doen. Dat is de taak van je linkerhersenhelft.

Tijdens een traumatische gebeurtenis ‘praten’ rechts en links niet meer met elkaar. Links weet niet meer wat te doen, omdat de info die rechts scant te veel, te overweldigend, te snel, te erg is. Als je na de bevalling in een situatie komt waarbij herinneringen aan de bevalling worden opgeroepen, dan grijpt je brein terug op die opgeslagen, oude herinnering.

Dat uit zich bijvoorbeeld in:

  • Herbeleving: je wordt overvallen door herinneringen aan je heftige bevalling. Bijvoorbeeld als je weer een ziekenhuis moet bezoeken of als je iemand anders haar bevallingsverhaal hoort vertellen.
  • Vermijding: je wilt je bevallingsfoto’s niet zien, je wilt niet over je bevalling praten, je stopt gedachten en gevoelens hierover weg.
  • Gespannen gevoel: je voelt je nooit echt ontspannen, je voelt je opgejaagd, reageert snel geprikkeld. Ook reageer je emotioneler dan je van jezelf gewend bent.

Veel vrouwen stoppen pijnlijke herinneringen aan een bevalling weg door er zo min mogelijk aan te denken of over te praten. Dat gaat de meesten goed af, tot het moment dat ze er onverwacht mee geconfronteerd worden, opnieuw zwanger willen worden of moeten gaan bevallen.

Een ander groot nadeel van het niet toelaten van negatieve emoties, is dat ook positieve emoties minder worden gevoeld. Wij mensen kunnen simpelweg niet goed selectief gevoelens weren. Anders gezegd: door ruimte te maken voor de negatieve emoties en die te verwerken, zul je meer positieve emoties ervaren. Je staat meer open voor plezier, rust en kunt meer genieten.

Wij kunnen jou met onze unieke 1-op-1 coaching helpen je emoties weer onder controle te krijgen door het trauma een plekje te geven. En je, indien je zwanger bent, weer met vertrouwen een volgende bevalling tegemoet kan zien.

Veel liefs,
Dominique en Evelyne

Malcare WordPress Security