Ik betrapte mezelf er regelmatig op; mijn automatische piloot zei ‘nee’ tegen (een van) mijn kinderen terwijl ik een split second erna dacht ‘waarom eigenlijk nee?’ Vervolgens zat ik in een spagaat omdat ik als ouder graag zo consequent mogelijk wil zijn. En al ben ik best lenig, een spagaat is niet echt een comfortabele positie. Maarre, hoe blijf ik als ouder uit die spagaat?

Om te voorkomen dat ik nee zeg en eigenlijk liever ja had willen zeggen heb ik mezelf iets aangeleerd. Aanvankelijk lijkt het misschien een trucje maar op een gegeven moment zijn mijn hersenen het pad dat ik geoefend hebt gaan bewandelen en is het geen trucje meer. Ik beland niet meer zo vaak in een spagaat en antwoord vanuit mijn echte ik, vanuit wat ik echt graag wil antwoorden.
Ik heb mezelf namelijk aangeleerd om grenzen te stellen, 4 duidelijke grenzen in de opvoeding van mijn kinderen.

En ik zal ze met je delen:

1. Is iets gevaarlijk?
2. Is iets ongezond?
3. Kost iets (te)veel geld?
4. Geeft iets overlast?

Dit is mijn carré waarbinnen mijn kinderen mogen pingpongen. En geloof me, kinderen pingpongen of flipperen er wat op los! Natuurlijk proberen ze, bewust of onbewust, wel eens over één van mijn grenzen heen te gaan. Kinderen hebben nou eenmaal de drive om dingen te proberen. Maar doordat ik vanuit deze 4 vragen naar hen en hun acties kijk, naar hun vragen en verzoeken luister, roep ik niet meer overal automatisch NEE op.
En dat is heel erg fijn! Fijn voor de kinderen, omdat ze inmiddels weten dat mijn antwoord overdacht is en dat ze dus een antwoord krijgen waar ik achter sta. Ik zend geen dubbele boodschappen naar hen uit (door eerst nee en dan toch ja te zeggen). Fijn voor mij omdat ik niet onnodig vaak in een spagaat zit. En áls ik dan toch weer een keertje in die positie zit dan kan ik mijzelf corrigeren door te benoemen dat ik er even niet helemaal bij was met mijn hoofd, ik stap uit de situatie en ik geef het antwoord waar ik echt achter sta!

Succes en veel liefs,
Dominique

Malcare WordPress Security